Getuigenis Tyrese


Getuigenis Tyrese Ledes

Hallo ik ben Tyrese Ledes 18 Jaar en woonachtig te Zaandam.

Sinds mijn elfde, loop ik nu rond in mijn kerk JerehSalem in Zaandam. Ik ben nooit echt opgevoed met het geloof. Ik wist wel wat van God, doordat ik wel eens naar de katholieke kerk ging en ik op een Rooms-katholieke basisschool gezeten heb. Maar naar mijn weten was ik er niet echt mee bezig. Op mijn negende ging ik wel eens met mijn neef mee naar zijn kerk. Hij was daar dirigent (koorleider). Doordat ik met hem mee ging, begon mijn passie voor muziek enorm te groeien. Toen ik elf was, hoorde ik van een kennis dat er een kerk geopend zou worden bij mij in de buurt. Toen ik dat hoorde werd ik enthousiast en wilde ik er heen. De eerste volgende zondag ben ik met mijn gezin en die kennis naar deze kerk gegaan. Mijn eerst reactie was ”Geweldig”. Een vette mooie kerk met zelfs een drumstel en live band. Vooral de muziek trok mij enorm aan. Al heel snel vielen wij op in deze kerk en werden aangesproken door verschillende mensen. Wij voelden ons enorm op onze plek en waren niet weg te slaan. Ik hielp veel in de kerk zoals met de liederen projecteren, klussen, evangeliseren en natuurlijk na iedere dienst muziek maken! In de tijd dat ik naar deze kerk ging voelde ik me super erg op mijn gemak. Ik werd geliefd en ik werd geaccepteerd zoals ik was.

Als tiener merkte ik al heel snel dat ik iets miste in mijn leven wat anderen wel hadden. Ik ben samen met mijn broer alleen opgevoed door mijn moeder die enorm goed voor ons zorgde en echt wel liet merken dat zij enorm veel om ons gaf. Toen wij eenmaal in de kerk kwamen kwam ik erachter wat ik miste: een vaderfiguur. Mijn puberteit is voor mij een hele zware tijd geweest waarbij ik heel veel liefde en acceptatie binnen, maar ook buiten, de kerk zocht. Ik wilde steeds meer geaccepteerd worden. Op de middelbare school draaide mijn leven om drank, meiden, vrienden, feesten en ik relde veel. Tijdens deze periode bleef ik altijd gewoon naar de kerk gaan. In de kerk was ik altijd de lieve jongen en daar buiten ging ik los. Toen ik eenmaal in mijn derde schooljaar terecht kwam ging het goed mis. Ik stond niet bekend als christen maar als de rebel van de school. In de lessen was ik zeker niet de jongen die ik was in de kerk. Ik nam docenten in de maling, ik werd er vaak eruit gestuurd, ik stal vaak uit het magazijn van de school en ik was een enorme pestkop. Bovendien niet de jongen die in de kerk rond liep. Na mijn derde schorsing was mijn moeder mijn schijnheiligheid zat en is zij naar mijn jeugdleider gestapt. Ze vertelde hem wie ik nou echt was en hoe mijn gedrag op school was. Dit vond ik zeker niet leuk; hierdoor werd mijn status in de kerk heel laag… Na 2 dagen geschorst te zijn mocht ik weer naar school. Ik hield het geen 3 maanden vol en werd weer geschorst!

Toen er een meisje, die bij mij op school zat, naar dezelfde kerk als ik kwam en zij aan haar vrienden vertelde dat ik naar de kerk ging en ik op school ermee geconfronteerd werd, moest ik mezelf weer gaan bewijzen dacht ik. vanaf dat moment viel ik weer terug in mijn oude gewoontes. Op een hele normale schooldag werd ik uit de les gehaald door de zorgcoördinator van de school. Onderweg naar zijn ruimte vertelde hij dat hij mijn moeder had uitgenodigd voor een gesprek. Toen we bij zijn ruimte aankwamen zat niet alleen mijn moeder daar, maar ook mijn jeugdleider. Dit was voor mij enorm schrikken. In dit gesprek ging mijn zorgcoördinator mijn cijfers, afwezigheid en mijn gedrag bespreken. Ik vond dit heel moeilijk omdat ik vooral teleurstelling zag in de ogen van mensen die heel dichtbij mij staan. De school had besloten dat ik ingeschreven zou worden op het speciaal onderwijs. Dit vond ik heel moeilijk! Juist omdat ik wist dat ik daar niet hoorde en ik op school niet degene was die ik liet zien.

Godsdienstleraars en Farizeeërs! Het ziet er voor u slecht uit! Huichelaars, jullie lijken op witgekalkte graven, die er van buiten mooi uitzien, maar van binnen vol doodsbeenderen en bederf zitten. U doet u heel vroom en oprecht voor, maar in uw hart bent u huichelachtig en slecht.

Matthëus 23:27-28

Wanneer ik mijn bijbel erbij pakte, moest ik denken aan deze tekst. Steeds als ik weer in de kerk kwam werd ik geconfronteerd met preken over maskers en als ik de bijbel las werd ik geconfronteerd met huichelarij. Maar in de kerk werd ik nooit veroordeeld. Iedereen behandelde mij ondanks alles altijd met liefde. Een andere jeugdleider maakte dagen voor mij vrij om samen met mij naar scholen te zoeken. Hij reed met mij naar Amsterdam Noord om daar te kijken naar scholen.

Mijn jeugdleider nodigde mij ook uit om bij hem te komen eten. In de avond, toen wij de afwas aan het doen waren, vroeg hij aan mij: ‘Tyrese, hoe gaat het echt met je?” Waar ik heel kort op antwoordde: ‘Goed’. hij vertelde zijn getuigenis en specifiek over de relatie die hij met zijn vader had. Dit raakte mij. Ik begon mee te spreken over de relatie die ik met mijn vader had en wat ik miste. Tijdens dit gesprek moest ik ineens huilen. Ik werd zo aangeraakt door de liefde van Jezus! Ik werd verlost van alles wat ik opgekropt had. Mijn jeugdleider bad toen voor mij. Hij zei de volgende woorden: “Ty, weet dat God je eeuwige vader wil zijn. Ik wil dat stukje vaderschap op me nemen en er voor zijn. Als je met vragen of dingetjes zit, kom naar mij toe zodat wij erover kunnen praten en bidden.”

Deze avond vergeet ik nooit meer!

Een aantal weken later gingen we met de jeugdgroep op kamp. Na dit kamp heb ik mezelf helemaal leren overgeven aan God. Ik ervaarde rust in mijn denken en vrede in mijn hart! Ik kon mensen gewoon weer normaal in de ogen aankijken zonder dat ik mij veroordeeld voelde! In mijn eerste schooljaar op mijn nieuwe school heb ik verandering in mijn gedrag ervaren. Ik werd bewogen om met kinderen en tieners te werken. Ik merkte dat God enorm bezig was!

In oktober 2017 heeft Marciano mij verteld dat hij het op zijn hart gekregen had een stichting te starten en daarmee tieners te coachen. Ook hiervoor werd ik enthousiast. Ik heb gevraagd aan God of ik hem hierbij moest helpen en al heel snel kreeg ik een akkoord van Hem, maar ik twijfelde of het wel van God was. Tot februari 2018, toen er over mij het volgende werd geprofeteerd:

”Dingen zijn niet altijd makkelijk geweest er zitten nog heel veel dingen in. Heel veel pijn in je hart, veel verdriet van mensen van school en buiten, die jou beoordeeld hebben en wreed geweest zijn, die tegen jou hebben gezegd “Je bent te zacht, je bent te lief”. De Heer zegt: “Zij weten niet wie je bent. Mijn Zoon was zacht, Mijn Zoon was lief, maar Hij was sterk. Er is een goddelijk karakter in jou, zoon, en ik zal maken dat je een bewogenheid hebt; een heilige passie. Je hebt de mogelijkheid dichter bij iemand te zijn dan een broeder. Je bent een vriend. Een ware vriend die mensen zal helpen in goede en in slechte tijden. Je helpt mensen vooruit naar succes. Ik wil dat je een discipel bent van het woord, een discipel van de pastoor. Want hij en ik zullen je onderwijs geven hoe een vriend te zijn. Jongemannen van jouw generatie ga jij helpen. Jij, die een stem van hoop zal brengen in hun moeilijke tijd. Er zit meer in je dan het oog laat zien.” “Ik zie jou” zegt de Heer, “en ik verheug me in meer van jou!”

Na deze profetie heb ik besloten mij honderd procent in te zetten voor de stichting en voor God. Ik werk nu bij het Leger des Heils als groepsleider en zit nu in mijn laatste studiejaar als social worker. Prijs de Heer!

In mijn hele situatie heb ik Jezus Christus steeds beter mogen leren kennen en zijn genade en liefde kunnen proeven. Ik heb mogen ervaren dat er vergeving is, wat liefde is en wat passie is om Jezus Christus te dienen met een oprecht en zuiver hart! Ik wil tieners bekend maken met de liefde en genade van onze vader!

Dit was in het kort mijn getuigenis. Wil je nog meer over mij weten of nog meer over mijn passie voor Jezus weten? Dan kun je contact met mij opnemen.

Telefoonnummer: 0611419597 Email: t.ledes@brothersinchrist.nl