Getuigenis Tyrese



Getuigenis Tyrese Ledes

Hallo ik ben Tyrese Ledes 18 Jaar en woonachtig te Zaandam.                                                                      Sinds mijn elfde, loop ik nu rond in mijn kerk JerehSalem in Zaandam. Ik ben nooit echt opgevoed met het geloof. Ik wist wel wat van God, doordat ik wel is naar de katholieke kerk ging en ik op een rooms katholieke basisschool gezeten heb. Maar naar mijn weten was ik er niet echt mee bezig, op mijn negende ging ik wel is met mijn neef mee naar zijn kerk. Hij was daar dirigent (koorleider) doordat ik met hem mee ging begon mijn passie voor muziek enorm te groeien. Toen ik elf was hoorde ik van een kennis dat een kerk werd geopend bij mij in de buurt. Toen ik dat hoorde wilde ik er al heel snel super graag heen dus de eerste volgende zondag ben ik met mijn gezin en die kennis naar deze kerk gegaan. Mijn eerst reactie was ”Geweldig” een vette mooie kerk met zelfs een drumstel en een live band.. Vooral dat muziek trok mij super erg aan. Al heel snel vielen wij op in deze kerk en werden aangesproken door verschillende mensen. Wij voelde ons enorm op ons plek en waren niet weg te slaan. Al heel snel ging ik dingen doen in de kerk zoals: de liedjes projecteren, klussen, evangeliseren, en natuurlijk na iedere dienst muziek maken! In de tijd dat ik naar deze kerk ging voelde ik me super erg op mijn gemakt. Ik werd geliefd, ik werd geaccepteerd zoals ik was.

Als tiener merkte ik al heel snel dat ik iets mis in mijn leven wat andere wel hadden. Ik ben samen met broer alleen opgevoed door mijn moeder die enorm goed voor ons zorgde en echt wel liet merken dat zij enorm veel om ons gaf. Toen wij eenmaal in de kerk kwamen kwam ik er echt achter wat ik miste een vaderfiguur. Mijn puberteit is voor mij een hele zware tijd geweest waarbij ik heel veel liefde zocht in de kerk maar ook buiten de kerk. Ik wilde steeds meer geaccepteerd worden. Op de middelbare school begon mijn toenmalige feest, drank, meiden, vrienden, rellen en van alles en nog wat. Tijdens deze periode bleef ik wel altijd naar de kerk gaan. In de kerk was ik altijd de lieve jongen en daar buiten ging ik los. Toen ik eenmaal in mijn 3de schooljaar terecht kwam ging ik echt goed mis. Ik niet als christen maar als de rebel van de school. In de lessen was ik zeker niet de jongen als dat ik was in de kerk. Ik haalde docenten in de maling, ik werd er vaak eruit gestuurd, ik stal vaak uit het magazijn van de school en ik was een enorme pestkop. Bovendien niet de jongen die in de kerk rond liep. Na mijn eerst schorsing was mijn moeder mijn schijnheiligheid zat en is zij naar mijn jeugdleider gestapt. Zij vertelde hem wie ik nou echt was en hoe mijn gedroeg op school was. Dit vond ik zeker niet leuk, hierdoor werd mijn status in mijn kerk heel laag… Na 2 dagen geschorst te zijn mocht ik weer naar school. Ik hield het niet eens 3 maanden en ik werd weer geschorst!

Toen ik een meisje die op de zelfde school zat als ik op de jeugd ontmoeten en zij aan haar vrienden vertelde dat ik naar de kerk ging en ik op school ermee geconfronteerd werd moest ik mezelf weer bewijzen vond ik. vanaf dat moment viel ik weer terug in mijn oude gewoontes. Op een hele normale schooldag belde de zorgcoördinator van mijn school mijn moeder op en wilde een gesprek met haar hebben, ik moest er ook bij zijn. De volgende schooldag werd ik ineens de les uitgehaald door de zorgcoördinator onderweg naar zijn ruimte vertelde hij dat hij mijn moeder had uitgenodigd voor een gesprek. Toen wij bij zijn ruimte aankwamen zat niet alleen mijn moeder daar maar ook mijn jeugdleider. Dit vond ik echt niet fijn. In dit gesprek ging mijn zorg coördinator mijn cijfers, afwezigheid en mijn gedrag op tafel gooien. Zelf vond ik dit heel moeilijk omdat ik vooral teleurstelling zag in de ogen van mensen die heel dichtbij mij staan. In dit gesprek was er besloten dat ik ingeschreven zou worden op het speciaal onderwijs, dit vond ik heel moeilijk! Juist omdat ik wist dat ik daar niet hoorde en ik op school niet de gene was die ik liet zien.

Godsdienstleraars en Farizeeërs! Het ziet er voor u slecht uit! Huichelaars, jullie lijken op witgekalkte graven, die er van buiten mooi uitzien, maar van binnen vol doodsbeenderen en bederf zitten. U doet u heel vroom en oprecht voor, maar in uw hart bent u huichelachtig en slecht.

Matthëus 23:27-28

Steeds als ik mijn bijbel erbij pakt moest ik denken aan deze tekst, Steeds als ik weer in de kerk werd ik geconfronteerd met preken over maskers als ik de bijbel las werd ik geconfronteerd met huichelarij. Maar het rare is dat ik nooit veroordeeld werd in de kerk. Iedereen behandelde mij juist met liefde. Een andere jeugdleider maakte dagen voor mij vrij om samen met mij naar scholen te zoeken. Hij reed samen met mij naar Amsterdam Noord om daar te kijken naar een school. Toen wij daar aankwamen was die school dicht. Op dat moment zat ik de volgende vraag:  ”Okee God als het deze school niet is waar wilt u mij dan plaatsen?” Al heel snel gaf God antwoord op het internet zagen wij dat het college in Krommenie nog open. Toen wij daar aankwamen durfde ik niet naar binnen te gaan. Opgegeven moment vroeg mijn jeugdleider aan mij ‘wat houd je tegen om hier naar school te gaan’ waarop ik antwoorde: ‘ik wil niet geconfronteerd worde met mensen uit mijn buurt’ snel kreeg ik door dat niet een reden is een school te ontlopen en ik juist een getuigenis moet zijn voor mensen in mijn omgeving. Na dit gesprek wist zeker dat ik naar de school in Krommenie moest!

Mijn jeugdleider had mij ook een keer bij hem thuis uitgenodigd. In de avond dat wij de afwas aan het doen waren vroeg hij aan mij: ‘Tyrese hoe zit het met je vader’ waar ik heel kort op antwoorden ‘goed’ opdat moment begon hij zelf zijn verhaal te vertellen over wat hij met zijn vader mee heeft gemaakt. Dit raakte mij diep van binnen wel maar ik liet niks merken. Opgeven begon ik te spreken over hoe mijn relatie met mijn vader was en ik het miste omdat ik heel veel vragen die ik alleen met een man wilde bespreken. tijdens het gesprek moest ik huilen en werd ik zo aangeraakt door de liefde van jezus ik merkte verlossing. Mijn jeugdleider heeft toen voor mij gebeden. Deze worden zij tegen mij: ‘Ty weet dat God je eeuwige vader is, maar weet ook dat ik dat stukje vader op me wil nemen en er voor je wil zijn, als je met vragen of dingetjes zit kom naar mij toe zodat wij hierover kunnen praten’ Deze avond vergeet ik nooit meer!

Aantal weken later gingen wij op kamp met jeugd. Na die  jeugdkamp heb ik mezelf eigenlijk weer helemaal overgegeven aan de Heer. Ik merkte rust in mijn denken en vrede in mijn hart! Ik kon mensen gewoon weer normaal in de ogen aankijken zonder dat ik mij veroordeelt voelde! In mijn eerste schooljaar op mijn nieuwe school heb ik verandering mogen ervaren, in mijn 2de jaar ging het stukken beter. Ik kreeg een hart om met kinderen en tieners te werken. Ik merkte echt dat God bezig was ik had voor het eerst als 1 van de eerste kinderen een stageplaats op een evangelische basisschool dit was een hele leuke stageplaats maar ik vroeg God om nog een grotere uitdaging en die heb gekregen. Ik terecht kwam op het speciale basisonderwijs! Geniaal vond ik het. Hier vond ik echt mijn passie voor kinderen met een wat moeilijkere achtergrond! Ik mocht lessen voor bereiden, toneelstukken doen en het mooiste getuigen over Jezus en niet alleen hier ook op mijn eigen school, er is zelf een keer een docent van mijn school mee geweest naar de kerk! Twee Jaar later heb ik stage mogen lopen in het Leger des Heils als Coördinator dit vond ik ook een hele leuke uitdaging. Ik heb hier vele andere stagiaires maar ook tieners mogen begeleiden en bereiken met het evangelie. Ik mocht ook mijn talent ontdekken spreken fantastische vind ik dit nu.

Oktober 2017 heeft Marciano mij verteld dat hij zijn hart gekregen had een stichting te starten en daarmee tieners te begeleiden dit vond ik super leuk voor hem. Ik ben gaan bidden tot God of ik hem hierbij moest steunen al heel snel kreeg ik antwoord van God maar twijfelde ik enorm of het wel van God was. Toen ik Marciano vroeg hem te helpen reageerde hij super positief. Ondanks ik nog steeds niet honderd procent zeker wist of ik hem moest helpen, tot Februari 2018 toen erover mij geprofiteerd het volgende:

”Dingen zijn niet altijd makkelijk geweest er zitten nog heel veel dingen in, heel veel pijn in je hart heel verdriet van mensen van school en buiten die jou beoordeeld hebben en vreet geweest zijn die tegen jou hebben gezegd je bent te zag, je bent te lief. De Heer zegt: zij weten niet wie je bent, mijn zoon was zacht mijn zoon was lief maar hij was sterk, Er is een goddelijke karakter in jou zoon en ik zal maken dat je een bewogenheid hebt een heilige passie. Je hebt de mogelijkheid dichter bij iemand te zijn dan een broeder. Een vriend een ware vriend die mensen zal helpen in goede en in slechte tijden. Je helpt mensen vooruit naar succes. Ik wil dat je een discipel bent van het woord een discipel van de pastoor. Want hij en ik zullen je onderwijs geven een vriend te zijn. Jongen mannen van jou generatie ga jij helpen die een stem van hoop zal brengen in hun moeilijke tijd er zit meer in je dan het oog laat zien. Ik zie jou zegt de Heer en ik verheug me in meer in jou!”

Na deze profetie heb ik besloten mij zeker honderd procent in te zetten voor de stichting.

In mijn hele situatie heb ik Jezus Christus steeds beter mogen leren kennen, zijn genade maar ook zeker de genade van de mensen om mij heen. Ik heb mogen ervaren dat er vergeving is, wat liefde is en wat passie is om Jezus Christus te dienen met een oprecht en zuiver hart! Ik wil tieners bekend maken met de liefde en genade van onze vader!

Dit was in het kort mijn getuigenis. Wil je nog meer over mij weten, nog meer weten over mijn passie voor Jezus. Kun je contact met mij opnemen.

Telefoonnummer: 0611419597 Email: t.ledes@brothersinchrist.nl